Urojenia depresyjne

Urojenia grzeszności i winy - wyrażają się w przekonaniu chorego, że dopuścił się on ciężkich grzechów, za które nie ma przebaczenia ani pokuty, czeko go jedynie kara i potępienie. Tego rodzaju oceny własnego zachowania rozpatrywane są najczęściej w naszym kręgu kulturowym w pojęciu religii; oczekiwanie wiecznej kary za grzechy ma zdaniem chorych kończyć ich wszelką działalność i wszystkie dążenia. Urojenia samoponiżenia - chory wierzy, że jest godny pogardy, nic nie jest wart, zasługuje na potępienie. Ten typ urojeń łączy się często z urojeniami grzeszności, winy lub nihilistycznymi. Urojenia zubożenia - wypowiadane są przez chorych, którzy uwalają, że utracili wszelkie dobra materialne, majątek, grozi im zagłada i skrajne ubóstwo. Urojenia hipochondryczne - pojęcie hipochondrii to pojęcie przede wszystkim elementów afektywnych o charakterze depresyjnym. Mimo to należy chyba hipochondrię z jej przesadną troską o zdrowie traktować jako zaburzenie treści myślenia. Uwaga pacjenta ześrodkowuje się tu w sposób chorobliwy na własnym ciele. Pacjent jest przygnębiony, myśli jego są w sposób natrętny zaprzątnięte jakimś narządem, który uważa za nieuleczalnie chory, mimo że nie stwierdza się tam żadnego procesu patologicznego. Niekiedy występuje zmienione odczuwanie własnej osoby. Lęk w przypadku hipochondrii przesuwa się z nieświadomych źródeł psychicznych do narządów, które stają się ośrodkiem rzeczywistych cierpień i troski. Hipochondria występuje częściej u osób, które poprzednio wykazywały skłonności do tego, by za pośrednictwem choroby zabiegać o upragnione uczucia, czy unikać odpowiedzialności życiowej. Hipochondria bywa właściwa dla okresu inwolucyjnego, a to zarówno z racji zmieniającego się w tym okresie poglądu na życie, jak i w związku z regresywnymi procesami fizjologicznymi i załamującym się poczuciem bezpieczeństwa. Jeżeli hipochondria wiąże się z zaburzeniem nastroju, zanika wraz z ustępowaniem tego zaburzenia. Jeżeli zaś ma charakter symboliczny, bądź też występuje bez obniżenia nastroju,, jak to bywa w schizofrenii, nie wskazuje na żadne schorzenie.