Zaburzenia zachowania

Działania człowieka mają swoje określone motywy i zmierzają ku określonym celom. Przez motywy, czyli pobudki, rozumiemy wszystko to, co człowieka pobudza do stawiania sobie celów i ich urzeczywistnienia. Możemy zrozumieć sens dążeń i działań człowieka, jeżeli znamy motywy jego postępowania. Najprostsze zachowanie się człowieka będące reakcją na określoną sytuację lub zdarzenie nazywamy zachowaniem się na działanie z określonych pobudek, poprzedzone postanowieniem nazywamy postępowaniem. Postępowa nie może mieć motywację uzasadnioną i wypływającą ze zdrowia psychicznego, jak również u podstaw motywacji człowieka może leżeć patologiczna aktywność psychiczna - psychoza. Działalność człowieka wyraża się w końcu w kinezie, czyli w zespole ruchów, które człowiek wykonuje. Ruchy, za pomocą których dokonujemy działań, mogą być albo mimowolne albo dowolne. Do ruchów mimowolnych zaliczamy odruchy i automatyzmy oraz ruchy ideomotoryczne, powstające bez aktu woli, tj. postanowienia. O ruchach dowolnych mówimy tylko wówczas, gdy zachodzi uświadomienie sobie celu i gdy istnieje dążenie do jego osiągnięcia. Zaburzenia napędu psychoruchowego mogą się wyrażać w pierwotnym obniżeniu napędu lub jego wzmożeniu. W pierwszym wypadku zaburzenia te będą wynikiem swoistego stanu życia uczuciowego, jakim jest apatia, w drugim mogą się wyrażać nagłymi stanami pobudzeń psychoruchowych takich, jakie możemy spotkać w zrywie melancholicznym, upojeniu alkoholowym patologicznym, zamroczeniu padaczkowym i innych. Wtórne obniżenie lub zanik napędu psychoruchowego może przejawiać się zahamowaniem (zwolnieniem wszystkich ruchów), otamowaniem (stan podobny do zahamowania, ale trwający krócej i nagle się kończący) lub w formie osłupienia (stupor), czyli ustania wszelkich ruchów - pełnej akinezy.