Zaburzenia zycia uczuciowego

Człowiek dysponuje całą gamą przeżyć emocjonalnych, które w toku ewolucji uległy przekształceniu w uczuciowość najwyższą. Zaburzenia przejawów życia emocjonalnego człowieka towarzyszą wszystkim chorobom i zaburzeniom psychicznym. Bogata symptomatologia tych zaburzeń wielokrotnie wywiera zasadniczy wpływ na obraz kliniczny cierpienia. Zaburzenia te mogą dotyczyć sfery uczuć protopatycznych, będących składową afektywną życia popędowe-go, czy też uczuć najwyższych złożonych, zwanych również dynamizmami uczuciowo-poznawczymi, właściwych jedynie człowiekowi. Lęk jest najczęściej spotykanym zaburzeniem życia uczuciowego. Lęk staje się zjawiskiem patologicznym, gdy obejmuje całkowicie sternictwo psychiczne człowieka, zmienia w sposób niedostosowany jego reakcje i formy zachowania. Stanom lękowym towarzyszą z zasady żywe, łatwo dostrzegalne reakcje wegetatywne: przyspieszenie akcji serca, wzrost ciśnienia skurczowego krwi, rozszerzenie źrenic i inne. Rozróżniamy lęki intelektualizowane i nieintelektualizowane. Pierwsze przebiegają z elementem rozpoznania intelektualnego treści lękowej, drugie tego rozpoznania nie posiadają i są przez to bliższe lękom patologicznym. Lęk może występować we wszystkich chorobach i zaburzeniach psychicznych. Wzmożenie nastroju określane jest mianem manii albo hipomanii. Jest to stan nieuzasadnionego obiektywną sytuacją człowieka nastroju radości, szczęścia, optymizmu, nadzwyczaj dobrego samopoczucia. Stan ten nie podlega dostosowanej modulacji przez napływające bodźce z otoczenia, pozostaje sztywny i jakby "niezależny". Euforia jest to nieuzasadniony czynnikami z zewnątrz oddziałującymi wzmożony patologiczny nastrój wesołości, błogostanu ze skłonnościami do dowcipkowania, łączy się zawsze z zanikiem lub niedomogą krytycyzmu i ze zniedołężnieniem fizycznym i psychicznym. Euforią nazywamy często optymizm zniedołężniałych, a więc termin euforia rezerwujemy dla określenia swoistego błogostanu w przebiegu chorób organicznych mózgu.