Diagnostyka syndromologiczna

Diagnostyka syndromologiczna ma pierwszorzędne znaczenie w badaniu chorych, szczególnie w warunkach pomocy doraźnej i ambulatoryjnej. Prawidłowe wnioskowanie diagnostyczne oparte na ustaleniu zespołu psychopatologicznego pozwala często już po pierwszym badaniu psychiatrycznym chorego pokierować jego dalszymi losami. Zespoły objawów nie mo gą służyć i nie służą za podstawę klasyfikacji chorób psychicznych głównie dlatego, że mogą się powtarzać w różnych etiologicznie jednostkach chorobowych, stanowią jednak podstawę diagnostycznego myślenia w psychiatrii klinicznej. Zaburzenia psychiczne są wyrazem i efektem działania czynników uszkadzających najwyższą aktywność psychiczną człowieka. Psychiatria jako dyscyplina kliniczna zajmuje się zarówno zaburzeniami psychicznymi niepsychotycznymi, jak również psychotycznymi. Zaburzenia psychiczne niepsychotyczne są to ilościowe zmiany w aktywności psychicznej człowieka, charakteryzujące się subiektywnym poczuciem utraty dotychczasowej harmonii intrapsychicznej i równowagi procesów nerwowych. W zaburzeniach psychicznych niepsychotycznych człowiek nie traci nigdy najwyższego sternictwa psychicznego, potrafi zmobilizować w mniejszym lub większym stopniu mechanizmy psychiczne kompensacyjne, które umożliwiają mu przynajmniej na jakiś czas dostateczne przystosowanie środowiskowe. W zaburzeniach psychicznych niepsychotycznych nie występują nigdy objawy psychopatologiczne, takie jak iluzje patologiczne, halucynacje, czy urojenia. Mówiąc o zaburzeniach psychicznych niepsychotycznych mamy na myśli najczęściej nerwice i zaburzenia osobowości.